دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است و
بال و پر دارد
... بخوان دعای فرج را
و عافیت بطلب
... که روزگار بسی
فتنه زیر سر دارد
... بخوان دعای فرج را
که یوسف زهرا
ز پشت پرده ی غیبت
به ما نظر دارد
... بخوان دعای فرج را
به یاد خیمه ی سبز
که آخرین گل سرخ
از همه خبر دارد.
لوگوی گل سرخ
نماهنگ های گل سرخ
تكوير
آفتاب مهرباني
22 بهمن
همبستگي
ساعت گل سرخی
حرف های پروانه ها
منوي اصلي
آرشيو مطالب
پروانه های گل سرخ
وبلاگ های دیگر گل سرخ
امکانات وبلاگ
لینک خود را اضافه کنید
اى ازليـــت بـــه تربـــت تـــو مخمّــر
وى ابديّـــــت بـــه طلعـــت تومــــقرّر
آيــــت رحمــــت زجلوه تــــوهويــــدا
رايت قــــدرت درآستين ـــتومضمــــر
جـودت هم بسترا،به فيـــض مـــقدس
لـطف هـــم بالشا، بــه صــدرمـــصدّر
پرده كشدگركه عصمـت توبه اجــسام
عالـــــم اجســـام گردد،عالــــم ديــگر
جـــلوه تــــــوايـــــــزدى را مجلــــــى
عصمـــت تـــوســرمختفــى رامظهـــر
گـــويم واجـــب ترا، نـــه آنـــت رتبت
خوانـــم مـمكن تـــرا، ممـــكن برتـــر
ممكن انـــدر لبــــاس واجــــب پيــــدا
واجبـــى انـدر رداى امـــكان مظهـــر
ممـــكن امّا چه ممـــكن ،علّت امــكان
واجــــب، امّا شعـــاع خــــالق اكبــــر
ممكن امّــا يگانــــه واسطـــه فـــيض
فيـض به مهتر رسد و زآن پس كهتر
مــمكن امّـــا نـــمود هستـــــى از وى
ممكـــن امّــا ز ممكنـــات فــزون تـــر
وين نه عجب زآنكه نوراوست ززهرا
نور روى از حيدر است و او ز پيمبر
نــــور خـــدا در رســــول اكــرم پيــدا
كـــرد تجلّـــى زوى به حيـــدر صفـدر
وز وى تابــان شده به حـضرت زهرا
اينــك ظاهر ز دخــت مــوسى جــعفر
اين است آن نـور كز مشيّت كن، كرد
عــالم، آن كــاو درعــالم است منــّور
ايـن است آن نــور كز تجلّــى قــدرت
داد بــه دوشيزگـــان هستـــى زيـــور
شيطان عالم شدى اگر كه بدين نـــور
ناگفتـى، آدم زخــاك هست و مـن آذر
آبــروى ممكنــات جمله ازايــن نـــور
گـــر نبدى ، بــــاطل آمــدند سراســـر
جلوه اين خود عرض نمود عرض را
ظلّش بـــخشود، جـو هرّيت جــوهـــر
عيســى مــريم به پيشگاهش دربـــان
مــوسى عمــران به بــاگاهش چـــاكر
اين يـك چون ديده بان فرا شده بردار
ويـن يك چــون قاپقان معطّــى بــردار
يــا كه دو طفلنـــد درحــريم جـــلالش
ازپــى تكميـــل نــفس آمــده مضطـــر
ايـــن يــك انجيــل را نمايــد از حــفظ
و آن يــك تورات را بـــخواند از بـــر
گــر كه نگفتــى امام هستــم بر خــلق
موســى جــعفر، ولــىّ حــضرت داور
فاش بگفتم كه اين رسول خداى است
معجــزه اش مــى بود همانــــا دختــر
دختـــر جز فاطمــه نيــابد ايــن ســان
صـــلب پـــدر اوهـــم مشيمـــه مـــادر
دختــــر چون اين دو از مشيمه قدرت
نامـــد و نايــد دگــر همــــاره مــــقدّر
آن يــك امـــواج علــــم راشــده مــبدا
ويــن يك افواج حــلـم راشده مـــصدر
ايــــن يـــــك از خطابـــــش مجلــــــى
وــين يك معــدوم از عقــابش مستــر
ســلام من به مدینه به غربت صــادق
ســلام من به بقیع و به تربت صــادق
ســلام من به مــدینه به آستـــان بقیــع
ســلام من به بقیــع و کــبوتران بقیــع
ســلام من به مـــزار معطــر صــادق
که مثل مــاه درخشد به آسمــان بقیــع
ســلام من به شب مــاه فاطمـی بقیــع
ســلام من به گل یــاس هاشمی بقیــع
مذهب شیعــه دگر صاحبش رفته ز دست
داغ صــادق ای خدا بر دل زهــرا نشست
عيدست و آخر گل و ياران در انتظار ساقی به روی شاه ببين ماه و می بيار
دل برگرفته بودم از ايام گل وليکاری بکرد همت پاکان روزه دار
دل در جهان مبند و به مستی سوأل کناز فيض جام و قصه جمشيد کامکار
جز نقد جان به دست ندارم شراب کوکان نيز بر کرشمه ساقی کنم نثار
خوش دولتيست خرم و خوش خسروی کريميارب ز چشم زخم زمانش نگاه دار
می خور به شعر بنده که زيبی دگر دهدجام مرصع تو بدين در شاهوار
گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هستاز می کنند روزه گشا طالبان يار
زانجا که پرده پوشی عفو کريم تستبر قلب ما ببخش که نقديست کم عيار
ترسم که روز حشر عنان بر عنان رودتسبيح شيخ و خرقه رند شراب خوار
حـافظ چو رفت روزه و گـل نيز می رود ناچار باده نوش که از دست رفت کـار
